Czcionka: A A+ A++
Kontrast: wersja domyslna wersja kontrastowa
  • Z mapą i kompasem

  • Zapraszamy na strony gmin powiatu

    Gmina Bolesławiec Gmina Czastary Gmina Galewice Gmina Lututów Gmnina Lubnice Gmina Sokolniki  Gmina Wieruszów

     

  • Z ostatniej chwili...
    • II Powiatowy Przegląd Pieśni Patriotycznych

      Gminna Biblioteka Publiczna w Lututowie ogłasza konkurs II Powiatowy Przegląd Pieśni Patriotycznych „Piękna Niepodległa’’, organizowany w ramach przedsięwzięć w obszarze kultury, sportu, edukacji i turystyki dofinansowanych przez Powiat Wieruszowski.

    • Zapraszamy do udziału w ankiecie potrzeb szkoleniowych

      Wzorem poprzedniego roku Urząd Marszałkowski Województwa Łódzkiego zaprasza do wzięcia udziału w anonimowej ankiecie on-line , która pozwoli określić potrzeby szkoleniowe beneficjentów i potencjalnych beneficjentów Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego.

Ruiny zamku w Bolesławcu

Na temat daty powstania i najstarszych dziejów zamku w Bolesławcu istnieje wiele niejasności. Prawdopodobnie pierwotny zamek – jako skromna, ale już murowana budowla – został wzniesiony w 1268 r. z nakazu księcia Bolesława Pobożnego, w sąsiedztwie miasteczka Bolesławiec, założonego przez władcę dwa lata wcześniej (1266).
    Zamek miał pełnić funkcję nadgranicznej fortalicji broniącej dostępu do Wielkopolski od strony Śląska. Wzniesiono go w widłach rzeki Prosny, w miejsce nieistniejącego już wcześniej, prawdopodobnie drewnianego grodu.     
    Jak dotąd, mimo badań archeologicznych, reliktów pierwotnego zamku nie odnaleziono. Problem wspomnianego grodu również czeka na wyjaśnienie. Istnienie pierwotnego bolesławieckiego „castrum” potwierdza jedynie dokument z 1277 r.
    W końcu XIII w. Bolesławiec wraz z całą ziemią wieluńską i ostrzeszowską znalazł się pod panowaniem Piastów śląskich, opolskich i głogowskich. Dopiero za czasów Władysława Łokietka, około 1329 roku powrócił w granice Królestwa Polskiego. Przygraniczne położenie Bolesławca i zagrożenie ze strony Śląska znajdującego się pod wpływami czeskimi, spowodowały w latach 30. XIV w. król Kazimierz Wielki nakazał wznieść poza miastem nowy ceglany zamek. Powstał on pośród nadrzecznych mokradeł w miejscu dawnego „castrum” Bolesława Pobożnego. Z tego okresu pochodzą najstarsze zachowane fragmenty zamku. Zamek w Bolesławcu wymienia dokument z 1347 roku.
    Zamek kazimierzowski – jak sądzą historycy – założony został na planie ściętego owalu. Posiadał mury obwodowe z bramą wjazdową, na dziedzińcu zaś stały dwa drewniane budynki. Budowa nowego zamku nie spodobała się królowi czeskiemu Janowi Luksemburskiemu , co doprowadziło do konfliktu z Kazimierzem Wielkim. Wprawdzie by załagodzić spór, na zjeździe w Wyszehradzie  w 1335 r. król Polski zobowiązał się zniszczyć zamek, ale obietnicy nie dotrzymał.     Po śmierci Kazimierza Wielkiego ziemia wieluńska przeszła w ręce księcia Władysława Opolczyka – kolejny władca Ludwik Węgierski oddał mu bowiem w zastaw ziemię wieluńską i ostrzeszowską. Pod rządami Opolczyka dokonano znacznej przebudowy i modernizacji zamku. Podsypano wzgórze zamkowe oraz podwyższono mury obwodowe. Na dziedzińcu wzniesiono wolnostojącą ośmioboczną wieżę ceglaną – typowy dla średniowiecznych warowni „stołp” – miejsce ostatniej obrony. Wzdłuż wschodniego odcinka murów zamkowych stanęły 2 murowane budynki: reprezentacyjno-administracyjny i mieszkalny. Zastąpiły one wcześniejszą drewnianą zabudowę.
    Po wstąpieniu na tron Władysława Jagiełły, Opolczyk wystąpił przeciwko niemu i sprzymierzył się z Krzyżakami. Wroga postawa Opolczyka spowodowała, że Jagiełło postanowił odebrać mu oddane w zastaw ziemie. W 1396 r. wojska królewskie wkroczyły na ziemie ostrzeszowską i wieluńską, zdobywając po drodze zamki w Olsztynie, Krzepicach, Wieluniu i Grabowie. Najazdowi oparł się jedynie zamek w Bolesławcu i mimo długotrwałego oblężenia pozostawał niezdobyty, choć książęta opolscy już w 1396 roku zobowiązali się do zaprzestania pomocy zbrojnej załodze Bolesławca. Faktycznie zamek w Bolesławcu poddał się dopiero w 1401 roku po śmierci Władysława Opolczyka, gdy wdowa po nim zwróciła warownię w ręce króla polskiego. Odtąd stał się znów nadgraniczną strażnicą i siedzibą starostwa niegrodowego.
    W czasach, gdy funkcję starosty pełnił Kacper Denhoff, wojewoda dorpacki, warownię gruntownie zmodernizowano. W latach 1615-28 rozebrane zostały wszystkie wcześniejsze zabudowania drewniane, w ich miejsce, wzdłuż wschodniego muru wzniesiono budynek o długości 40 m. Zamek został otynkowany i ozdobiony metodą sgraffito. Warownia stała się wielkopańską rezydencją, tracąc niemal zupełnie walory obronne.
    Początkiem końca warowni była wojna trzydziestoletnia (1618-48), w trakcie której (w 1642 r.) zamek uległ znacznym uszkodzeniom. Warownia została jeszcze bardziej zrujnowana przez Szwedów, którzy wysadzili ją w 1704 roku, w czasie wojny północnej. Na skutek zniszczeń zamek został ostatecznie opuszczony i odtąd stopniowo popadał w ruinę.
    Do dziś z zamku przetrwała ośmioboczna wieża – ceglany stołp w wysokości 22 metrów oraz fragmenty murów obwodowych.  Wieża posiada w przyziemiu kopulaste sklepienie, na piętrze zaś kopułkę ze śladami żebrowania oraz zwornik. Zarówno w przyziemiu jak i na piętrze zachowały się otwory wejściowe. Zamek posiadał także drugą wieżę stojącą na linii murów, budowla ta jednak przetrwała do naszych czasów. Mury obwodowe wzniesiono z cegły gotyckiej i kamienia polnego, z czasem odbudowano je cegłą  w układzie polskim. Brama wjazdowa znajdowała się w części południowo – zachodniej.

Script logo StudioStrona.pl